To już post?
Tak to już jest, jak się nie mieszka w Polsce, to się żyje innym życiem. Fakt, że dziś jest początek wielkiego postu dotarł do mnie dopiero jak zobaczyłam hasło o debacie. I nie jest to bynajmniej spowodowane religijnością, lub też jej brakiem, ale jak najbardziej trybem życia, który toczy się wokół szkoły i zajęć. Trochę to dziwne, że sama z siebie oddałam władzę nad sobą na dwa lata tylko po to żeby się czegoś nauczyć. Ale dziś nie o tym, dziś o poście i przemyśleniach. Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach okres wielkiego postu, oraz przemyśleń z tym związanych, jest bardziej potrzebny niż dawniej. Zagonieni w wyścigu szczurów zatracamy się w dniu codziennym i często tracimy cel.
Czy post powinien być okresem odmawiania sobie wszystkiego - nie wiem, a raczej nie wydaj mi się żeby to był sposób na zmuszenie ludzi do refleksji. Może powinniśmy odmówić sobie jednej rzeczy ważnej dla nas, a nie wszystkiego jak leci? A może po prostu powinniśmy spędzić trochę czasu sami ze sobą, zwolnić tępo i zastanowić się gdzie nas tak pcha? Wydaj mi się, że każdy z nas ma inną motywację i jedno rozwiązanie nie zaspokoi wszystkich potrzeb – a przede wszystkim, wielu się tylko zniechęci.
A jak ja rozwiąże postne umartwianie? Moje życie na pewno mnie nie rozpuszcza. Czy wstawienie sobie przypomnienia w telefonie, że nadeszła moja godzina rozmyślań na coś się przyda? Można by powiedzieć, ze raczej nie skoro nie mam czasu na nic. Ale z drugiej strony wiem jak jest mi to potrzebne. Bo widzę cel wielkości amerykańskiej tarczy anty-rakietowej, a jak nie jest to za bardzo pomocne ani w szukaniu pracy, ani też w życiu codziennym.
Comments