OwenBloggers: Isha - MBA '08

Blog your advert

Want to make sure that your job post will reach the right audience? Nothing easier! All you have to do is put it on industry blog so specific, that only those interested are reading it and voila! – you just got your post to go directly to those potentially interested straight into their RSS reader. Brilliant!

The only problem is that not many bloggers are likely to let others use them in as a posting board. What might work once, is unlikely to work again. If I keep on seeing post like this one too often, I just might drop the subscription.

Technorati Tags: Owenbloggers.com,Job Search,Blog

In Praise of Idleness

Yesterday a friend told me where to find live internet broadcast of Polish Public Radio, so ever  since I’ve been listening to Trójka. This morning (well, my morning, but in Poland mid afternoon) I listened to a long discussion about not wanting to do things. Some callers were funny, others not so much, but the most interesting thing was mention of an essay by Bertrand Russell: In Praise of Idleness. For someone still looking for a job, it’s a very refreshing thought. Maybe more so, for someone who sees work is a means to a happy life, and not the goal of it.

He writes: “The morality of work is the morality of slaves, and the modern world has no need of slavery.” Then he continues with the following thought.

“This is the morality of the Slave State, applied in circumstances totally unlike those in which it arose. No wonder the result has been disastrous. Let us take an illustration. Suppose that, at a given moment, a certain number of people are engaged in the manufacture of pins. They make as many pins as the world needs, working (say) eight hours a day. Someone makes an invention by which the same number of men can make twice as many pins: pins are already so cheap that hardly any more will be bought at a lower price. In a sensible world, everybody concerned in the manufacturing of pins would take to working four hours instead of eight, and everything else would go on as before. But in the actual world this would be thought demoralizing. The men still work eight hours, there are too many pins, some employers go bankrupt, and half the men previously concerned in making pins are thrown out of work. There is, in the end, just as much leisure as on the other plan, but half the men are totally idle while half are still overworked. In this way, it is insured that the unavoidable leisure shall cause misery all round instead of being a universal source of happiness. Can anything more insane be imagined?”

Is then our relentless pursuit of “more” coupled with ambition causing misery, because we are expected and we expect ourselves not to have leisure? Maybe, just maybe we should get a little lazy…

Technorati Tags: Owenbloggers.com,Philosophy,Economics,Worklife Balance,Work

Pounding heart

As I was plowing through my RSS feed aggregator yesterday, I came across an article on BBC how managers work 40 days more a year then other employees. So I actually looked at the article instead of just checking out the first paragraph, and to my horror, 40 days a year equals to working an hour longer a day! This is outrage, isn’t it!? The article then goes on and talks about the negative impact on health and performance that such overworking has. My heart was pounding with excitement that some has raised that issue.

And then I realized that I would be glad to work for a company which required me to work at most 48 hour weeks. As I am job searching and going through the notions of finding the right fit company for me, it frightens me how many “great” employers don’t really care about the well being of their workers. How corporate culture reward those that are willing to sacrifice their private lives for the company and work 70 hour weeks. How the society pushes us to live to work and not work to live, and, which I think is worse, that majority of people don’t have a problem with that.

We are so involved in winning the rat race that we forget that there is life out there. We forget that there are other ways of doing things and that the world will not end if we slow down a bit.

Technorati Tags: Owenbloggers.com,Owen Graduate School of Management,Jobs,Vanderbilt,Business School,praca,MBA

To już post?

Tak to już jest, jak się nie mieszka w Polsce, to się żyje innym życiem. Fakt, że dziś jest początek wielkiego postu dotarł do mnie dopiero jak zobaczyłam hasło o debacie. I nie jest to bynajmniej spowodowane religijnością, lub też jej brakiem, ale jak najbardziej trybem życia, który toczy się wokół szkoły i zajęć. Trochę to dziwne, że sama z siebie oddałam władzę nad sobą na dwa lata tylko po to żeby się czegoś nauczyć. Ale dziś nie o tym, dziś o poście i przemyśleniach. Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach okres wielkiego postu, oraz przemyśleń z tym związanych, jest bardziej potrzebny niż dawniej. Zagonieni w wyścigu szczurów zatracamy się w dniu codziennym i często tracimy cel.

Czy post powinien być okresem odmawiania sobie wszystkiego - nie wiem, a raczej nie wydaj mi się żeby to był sposób na zmuszenie ludzi do refleksji. Może powinniśmy odmówić sobie jednej rzeczy ważnej dla nas, a nie wszystkiego jak leci? A może po prostu powinniśmy spędzić trochę czasu sami ze sobą, zwolnić tępo i zastanowić się gdzie nas tak pcha? Wydaj mi się, że każdy z nas ma inną motywację i jedno rozwiązanie nie zaspokoi wszystkich potrzeb – a przede wszystkim, wielu się tylko zniechęci.

A jak ja rozwiąże postne umartwianie? Moje życie na pewno mnie nie rozpuszcza. Czy wstawienie sobie przypomnienia w telefonie, że nadeszła moja godzina rozmyślań na coś się przyda? Można by powiedzieć, ze raczej nie skoro nie mam czasu na nic. Ale z drugiej strony wiem jak jest mi to potrzebne. Bo widzę cel wielkości amerykańskiej tarczy anty-rakietowej, a jak nie jest to za bardzo pomocne ani w szukaniu pracy, ani też w życiu codziennym.

Technorati tags: OwenBloggers.com, Owen graduate School of Management, MBA, Jobs, Praca, Vanderbilt, rorywka, karnawał, post, styl życia, zabawa

WBA Symposium – a day of difficult questions

The WBA Symposium was a great idea. I was impressed with the array of women that attended. Shame that men were too scared to come, they would have learned a lot. Some of the crucial issues revolved around family life.

What to do when you want to leave the job market? And what do you do when you want to get back?

It’s not the question of quitting a job, but taking a break for what ever reason one chooses. Be it having/raising kids, taking time off to come back to school, or to be an expat wife in some exotic (or not so exotic) country. There is a good chance that you will want to take a break from being in the workforce or at least in the corporate setting. This might primarily apply to women, but don’t be fooled, there are plenty of men that take a break and have no idea how to get back “on the horse.” The first panel I attended was very interesting, because it touched upon many fears and uncertainties of re-entering the workforce. We discussed strategies to enhance the resume, i.e. putting your home experience on your resume (after all, we are often the CEO’s, CFO’s, COO’s and other C’s of our homes) and how to stay on top of ever changing technology. We even touched on working for non-profits and volunteer work – both of which can be great resume assets if used properly. The idea is not to loose touch with the business world, but rather to maintain it and to take advantage of the time off to learn new things and expand your knowledge base.

Love thy Outlook? - Marriage woes of the career minded

In today’s world a woman getting an MBA is very likely to end up in a dual career household. And his career might be on a different track then yours, going as fast but in a different direction. So what do you do? A panel of three successful women and one successful husband answered questions about juggling your career and your marriage (and kids, and various other small animals) in a dual career household. We discussed various techniques from using outlook meeting requests to block out family time to division of chores and the main takeaways from the discussion were communication, and learn how to do it well, financial responsibility of each partner – participation upkeep of your home, and lastly, how not to sacrifice your career for him and/or for the kids.

Personal Strategy

A quick strategy lesson is all you need to remind you of where you are going with your life. Dean Bradford served us a refresher course in strategy and how to apply Porter’s five forces to personal strategy. I never imagined writing a personal business plan, but when the dean asked who has written one and several of the women rose their hands I thought that maybe there is logic to it. As the presentation progressed I saw exactly why writing a plan was not only a good idea, but seemed almost crucial to further career development. Writing any business plan forces us to think of the future and consider pros and cons of the proposed solutions. It also asks where you want to be in five or ten years. And suddenly personal strategy has a whole new meaning – it focuses us and gives us direction. And the best thing is that we learn what we really want and what awaits us on the way.

Technorati tags: Owenbloggers.com, Owen Graduate School of Management, MBA, Women's Business Association, Networking, Vanderbilt, Business School, Personal Strategy, Work-Life Balance

WBA networking night

It’s not all that easy to describe what a room full of business women feels like. You may ask why it’s difficult. On one hand it’s simple, we behave differently. On the other it’s more then that. There is no boasting how great we are, what we have achieved. There is no ego trip or a power struggle to dominate the room, the conversation, or what ever else one wants to show off. But last night at the Women's Business Association Networking Conference there was a buzz of excitement as business women, at various stages of their careers, talked about how to be successful. Conversations ranged from babies to startups, and went through the whole array of “what are doing,” “what do you want to do,” and “here is my card, let me know if I can help you in your career search.” It was a great evening, and having a massage therapist giving a quick pick me up massages was a spectacular idea. I can’t wait for today’s events, to meet all the wonderful women and to hear their stories of success.

Technorati tags: Owenbloggers.com, Owen Graduate School of Management, MBA, Women's Business Association, Networking, Vanderbilt, Business Schoolchool

Bad day?

It is SO uplifting when the first thing you read in the morning is that today is the worst stock day since 9/11, today is apparently the most depressing day of the year, a.k.a. Blue Monday, and I know not wat else.

I mean come on folks, today is a good day! If the stocks are down, buy them cheap. If you realize that you failed your resolutions, start anew on February 1. I guarantee you that no one will notice the slip up and you will be praised for persistence.

I can’t complain about the day being bad. Granted, it’s a bit cold today, and the forecast is nowhere near the actual conditions, but I’ll live. I’ve had 3 conversations related to job search over the past 24 hours, each with a different set of people, different projects, and somehow all slightly more entrepreneurial then I would have thought I would be interested in a year ago. But now I am. Interesting how B-school changes perspectives. Ultimately, today has a chance of being a very good day.

Technorati tags: owenbloggers.com, Owen Graduate School of Management, Business School, Jobs, Weather, MBA, Nashville

Operacja udana, pacjent zmarł

Kilka lat temu był dowcip, którego puentą było stwierdzenie, że operacja się udała, ale pacjent nie żyje. To mi trochę przypomina dzisiejszą sytuację reformy służby zdrowia. To, że pacjent ledwo zipie nie jest chyba dla nikogo rewelacją. (Jeśli jest uprzejmie proszę o podanie nazwy oraz dostępności spożywanego specyfiku, który powoduje tak zupełnie zidiocenie.) Problem leży nie w sytuacji jako takiej, ale raczej w próbach naprawy. Każdy kolejny rząd „operuje” na pacjencie, ale z jakiegoś dziwnego powodu jest coraz gorzej...

Najpierw kilka założeń, bo bez tego ani rusz:

• Polską służbę zdrowia da się naprawić. W miarę podstawowe stwierdzenie, ale nie wszyscy to wiedzą.
• Istnieją ludzie kompetentni, tzn. tacy, co mają pojęcie i o służbie zdrowia i o zarządzaniu. Mały problem: nie wiadomo czy są tacy w Polsce, a jeśli są, to dlaczego siedzą cicho jak myszy pod miotłą?
• Są systemy na świecie, które funkcjonują w miarę dobrze i można by je naśladować.
• Służba zdrowia nie ogranicza się do szpitali i przychodni. W jej skład wchodzą wszystkie firmy, które mają cokolwiek wspólnego ze zdrowiem: apteki, dystrybucja leków, wszelkiego rodzaju produkcja preparatów i urządzeń leczniczych i medycznych (czyli nawet firmy produkuj
• ące łóżka szpitalne), fundusze inwestycyjne zajmujące się inwestycjami w służbę zdrowia, no i oczywiście ubezpieczyciele.

Kompletna prywatyzacja służby zdrowia, bez wliczonego elementu socjalnego, jest poronionym pomysłem. W Stanach Zjednoczonych, gdzie prywatna służba zdrowia działa od kilkudziesięciu lat, sytuacja staje się tragiczna. Ponad 40 milionów Amerykanów nie ma ubezpieczenia, czyli nie ma dostępu do opieki zdrowotnej. Prawie drugie tyle ma ubezpieczenie, ale jest ono tak marne, że równie dobrze mogłoby go nie być. Cała opieka zdrowotna, poczynając na przeziębieniach a na wszelkiego rodzaju wypadkach kończąc, jest uzyskiwana przez izby przyjęć w szpitalach. Kto z nas nie pamięta serialu Ostry Dyżur? W prawie w każdym odcinku, w poczekalni siedzi kilkadziesiąt osób, które czekają godzinami na szanse zobaczenia się z lekarzem. To jest rzeczywistość, a nie artystyczna interpretacja życia przez scenarzystów. Dla tych, co potrzebują  trochę więcej informacji, proponuję zajrzeć do artykułu BusinessWeek na temat oczekiwania na wizytę u lekarza pierwszego kontaktu. Jednym z głównych punktów programowych kandydatów na prezydenta, jest właśnie nieograniczony dostęp do służby zdrowia. Czy na prawdę naszym celem jest ograniczenie dostępu do służby zdrowia?

El-commandante słusznie stwierdza w swoim blogu, że są inne sposoby finansowana szpitali, nie tylko prywatyzacja. I chociaż przyznaję mu po części rację, to jednak uważam, że prywatyzacja szpitali jest potrzebna. Placówki budżetowe mają tendencję do nieliczenia się z kosztami. Należy jednak  pamiętać, że rozliczanie się z NFZ-etem na podstawie faktycznych kosztów jest lekko problematyczne, bo nie daje szpitalom zarobić, czyli ogranicza rozwój. Placówki lecznicze powinny miecz szansę na specjalizację w zależności od potrzeb lokalnych, a nie od tego, czy obecny minister zdrowia, pan/pani X, przez kilka miesięcy swoich rządów nie dojdzie do wniosku, że przydałoby się przekwalifikować profil danego szpitala, bo kolega pan/pani X potrzebuje się wykazać. Prywatna placówka jest zależna od popytu na daną usługę i gdy podaż jest zbyt duża szpital będzie musiał się dostosować do konsumentów.

Musimy zacząć myśleć o sobie jako o konsumentach służby zdrowia, i przestać patrzeć na siebie jak na pacjentów. Bo dopiero w takim stanie świadomości będziemy mogli patrzeć na zapotrzebowanie na usługi tak jak w każ dej innej dziedzinie gospodarki.

Zajmując się zagadnieniami zarządzania służbą zdrowia na co dzień trudno jest mi w jednym blogu powiedzieć – to rozwiązanie jest jedyne słuszne. Żeby naprawić Polską służbę zdrowia, musimy zająć się całą masą innych zagadnień. Uwalniając szpitale od budżetu uwalniamy lekarzy od odgórnie ustalonych płac, czyli odbieramy im powód do strajków. W prywatnych placówkach będą dostawać taką pensję a) na jaką stać placówkę oraz b) ile warte są ich usługi. Z góry mówię, że to ma duże szanse wywołać perturbacje w dostarczaniu opieki, ale jest to sprawa tymczasowa. Przy okazji pozwoli to na zatrzymanie młodych lekarzy w kraju, bo nagle wyjazd do pracy za granicę przestanie być aż tak atrakcyjny. I może nie od razu, ale zrobi nam się więcej lekarzy. Podobna sytuacja będzie z pielęgniarkami.

No dobrze i co dalej?

Tak na prawdę, to każdy „system” ma swoje ciemne strony. Z trendów światowych wynika, że opieka zdrowotna powinna mieć dwa poziomy: podstawowy oraz dodatkowy.

Podstawowy obejmuje wszystkich i zapewnia zasadniczy poziom opieki: lekarz pierwszego kontaktu, szczepienia, prewencja, etc. Dodatkowy obejmuje bardziej wyrafinowane świadczenia, w zależności od tego ile chcemy płacić miesięcznie, możemy mieć takie luksusy jak pokoje jednoosobowe w szpitalu, lżejszy gips przy złamaniach, czy też specjaliści bez dopłat. Ubezpieczenie podstawowe powinno gwarantować każdej osobie płacącej składki minimum socjalne. Reszta zależy od naszej kieszenie. Owszem istnieje kwestia wysokości składek w tych prywatnych ubezpieczeniach. Bo sposób naliczania może bardzo podzielić szczególnie, gdy weźmiemy pod uwagę osoby „dużego ryzyka”, czyli kogokolwiek z jakimkolwiek schorzeniem. Bo w końcu mówimy przecież o firmach, które chcą mieć jak najwięcej zdrowych klientów żeby przez przypadek za nich nic nie płacić…

Brak nam również osób, które są wstanie zarządzać służbą zdrowia. Nie lekarzy, bo ci powinni leczyć, a nie bawić się szpital, tylko ludzi z doświadczeniem i zapleczem w tej dziedzinie. A takich ze świecą szukać. Służba zdrowia nie jest branżą podobną do innych. Z jednej strony jest państwo, które wchodzi do łóżka z butami. Z drugiej społeczeństwo, które tak a nie inaczej zapatruje się na to co się komu należy. Z trzeciej akcjonariusze, bo jak prywatne to przecież ktoś musi w to zainwestować. I tak dalej.

Niestety, zajmie nam parę lat zanim „wyhodujemy” sobie odpowiednią kadrę zarządczą, problem na razie w tym, że nie ma motywacji (jak najbardziej finansowej) dla młodych ludzi żeby szkolić się w tym zakresie. Nie ma również szkół, które byłyby wstanie wyprodukować nieprzeciętnych zarządców w tej dziedzinie. A z doświadczenia wiem, jak trudno jest to wszystko zrozumieć.

Technorati tags: Owenbloggers.com, Owen Graduate School of Management, Business School, MBA, Opłaty, Lekarze, Health Care, NFZ, ZUS, Zdrowie, Służba Zdrowia

BuzzNet tags: Opłaty, Lekarze, Polska, Zdrowie, Polityka, Służba Zdrowia, Sluzba Zdrowia, Health Care, NFZ, Szpitale, ZUS

Po co mi studia?

Po przeczytaniu opinii zawartych na tym forum zrozumiałam, że najpierw musimy zadać sobie kilka pytań żeby sprecyzować, o co chodzi, a dopiero potem spróbować formułować jakiekolwiek opinie. Inaczej wszyscy mają rację i cała ta dyskusja nie ma sensu.

Po pierwsze, musimy określić, co chcemy robić w życiu i czy do tego jest lub kiedyś będzie nam potrzebny papierek ukończenia studiów. Jeśli celem naszego życia jest stanie za ladą w warzywniaku, to koniec rozmowy, studia są zbędne. Jeśli natomiast interesuje nas praca w jakiejś firmie, istnieje duża szansa, że pięć lat w kazamatach jakiejś uczelni (a co najmniej trzy) bardzo nam się przyda. Tych ambitnych, co od razu myślą o pracy naukowej pomijam, bo ta kategoria nie mieści mam się w parametrach.

No dobrze, doszliśmy do wniosku, że pani z warzywniaka nie jest kwintesencją naszych marzeń i aspiracji zawodowych. I co dalej? Przede wszystkim: czy kierunek studiów ma znaczenie? I tu zasadniczo zgodzę się z grupą, która mówi: po co studia – po co komu licencjat z historii średniowiecza, jeśli pracuje się w księgowości? Zaraz po studiach trafiłam do międzynarodowej firmy na stanowisko na średnim szczeblu i zajęłam się zarządzaniem magistrami. Ale w tym jest jeden haczyk, bez studiów i języka obcego nie znalazłabym pracy. W moim przekonaniu, kierunek studiów na tym poziomie nie ma większego znaczenia, do zawodu można się przyuczyć. Wielu z nas zaczyna pracę jeszcze w trakcie studiów, więc stwierdzenie, że osoby po studiach zostaną zaszczute, bo nigdy nie byli na niskich stanowiskach to delikatni mówiąc bzdura. Ale każdy ma prawo do swojej opinii.

No dobrze i co dalej? I tu zaczynają się schody. Może gdybym poszła do pracy prosto po liceum, to nauczyłabym się wszystkiego od podstaw, więc papierek nie byłby mi potrzebny. Jest jedno „ale,” w pewnym momencie duże firmy przestają chcieć awansować ludzi bez papierów, a i ze zmianą pracy przychodzą pewne kłopoty. Mając marny licencjat zawsze można wrócić na studia, i wcale nie musi to być na tym samym kierunku! Po ośmiu latach zabawy na rynku pracy podjęłam studia MBA, bo bez tego moja kariera stała w miejscu. To, czego nauczyłam się przez ostatnie półtora roku, nie byłabym w stanie nauczyć się w jakiejkolwiek firmie przez ten sam czas. Może część tego to kucie, ale jest to znikoma część, głównie podstawy teorii, które potem stosuje się w praktyce. Ilu z Was napisało plan marketingowy pracując w dziale produkcji (i maił on ręce i nogi)? Albo, kto z Was miał szansę na opracowanie strategii dla rozwijającej się firmy i patrzył jak ta strategia wdrażana jest w życie?

Nie mając aspiracji stania za ladą w warzywniaku przez całe życie uważam, że studia są niezbędne. Najpierw dla rozwoju myśli - a raczej myślenia, potem dla rozwoju zawodowego.

Technorati tags: Owenbloggers.com, Owen Graduate School of Management, MBA, Business School, Studiowanie, Dyplom, Praca, Kariera

Soul searching in the winter wonderland

OK, so maybe I’m exaggerating a little, since it’s just freezing cold and no gorgeous white blanket on the ground. But winter it is and the wonderland has a slightly different meaning.

I sat down with a friend of a friend yesterday to talk about job, no, career opportunities in the Polish market. Healthcare here is not as well defined and definitely less predictable then in the US. Constant strikes of nurses and doctors (but to make life more fun, they don’t strike at the same time), governments changing way too often to provide stability, corruption, underpaid staff and outdated facilities, laws and regulations that remember WWII (OK, maybe not WWII, but definitely early 80’s), and a general misconception what HC is makes it difficult, yet fun to entertain the idea of coming back and working here. The person I spoke with told me that most people working in the industry (aside from hospital/clinic administration) have very little idea of how to deal with HC companies. I think my eyes were glowing at the possibilities I imagined and envisioned. The biggest challenge remains: should I stay or should I go.

As always, there are pros and cons to everything, but with probable salaries in Poland and a week dollar, the country looks more and more appealing. But there is a difference between theory, practice, and reality, so I must look and think a bit harder before making any life altering decisions. But that might just apply to every single graduating MBA student this year…

Technorati tags: Owenbloggers.com, Vanderbilt, Owen Graduate School of Management, MBA, Business School, Health Care, Poland, Jobs

Happy New Year!

End of the year is such a wonderful time. There are plenty of stories surfacing but it seems that every one is to busy with holiday and party preparations to notice much of it. In the past couple of days allegations were raised and a corruption/bribery investigation began into some of the world’s largest pharma corporations, SCHIP went nowhere, bedbug made a spectacular return, a Central European country is facing doctor shortage, because EU regulations state that a doctor can stop refuse being scheduled for more then 48 hours a week, and so many other fascinating stories. And this is just health care related!

Newspapers and news websites are full of articles summarizing the year, from the good to the bad and the ugly. Or how the world celebrated coming of the New Year. I celebrated with about 20 thousand other people in the city center at a concert organized by the city. Just about every major (and some minor) cities organize festivities. It’s a safe and, for the participants, free way to spend New Year’s Eve. Even though some people found a way around the alcohol ban, I saw very few really drunk.

One of the greatest things last night was public transport that ran all non stop. The Metro ran every 10-15 min through out the night, even though normally it stops running after midnight, the night busses had about the same frequency, which is twice as often as usual, and even some of the trams were about, an unusual sight between 11 pm and 5 am. Over all, it was great fun and even the low clouds that covered the sky (and fireworks) didn’t put me or anyone else off.

But as Bill Vaughan once said “An optimist stay s up until midnight to see the New Year in. A pessimist stays up to make sure the old year leaves.” 

So as the New Year is dawning, I wanted to wish everyone in an MBA program to quickly find a job of their dreams. May new opportunities open themselves to you, and for you not to be afraid to take this new road. For those that are planning on joining MBA ranks, I wish you persistence and determination: you will need both to survive – this is only a jungle if you make it so. And to all I wish health, everything else depends on it. Happy New Year.

(Sorry, pictures are from my phone, so the fireworks don't look as spectacular as they should.)

Technorati tags: Owenbloggers.com, Owen, Vanderbilt, Business School, MBA, Health Care, New Years, Public Transportation

Quintessence of fear

A question was asked today „how do you feel with only six months left at Owen?” Actually as of today it’s only 147 days till graduation. That’s roughly 4.9 months. Not six. I wish it was six, it would give me another month to find a job of my dreams and not worry that May 22 is the pay the loan day. That is scary. I knew since I started Owen that I would hate May 22 of 2008. Silly, isn’t it? There is a date out there that screams reality check.

But am I really afraid? I don’t think so. I am excited. I love Owen. No, I love being in school, but it’s not the goal of this little enterprise of mine to be in school forever. If it was, I would have applied to all of those nice PhD programs that I was considering. But I miss making money. I miss the joys of not dreading May 22, 2008.

In two days I go to Poland. Ahead of me are three weeks of hard work. Three weeks of research (that’s if I can get away from my family long enough to sit by a computer and actually do it) and, in a way, soul searching. I admit, until now it’s been a bit of testing the waters and seeing what’s out there. But practice is over, it’s time to get out onto the playing field in full force and play the game. Play to win.

So what is May 22? It’s just a reminder of my alternative reality. Nothing more, nothing less.

Song of the day:
David Bowie – This is not America

I'd like some coffee in my milk, please

Habit - an acquired behavior pattern regularly followed until it has become almost involuntary; a dominant or regular disposition or tendency; prevailing character or quality; mental character or disposition

Habits. We pick them up as we go through life. Some are good and some are not so good. People say that it’s the environment we live it, the education, the upbringing, and they are probably right. But it’s not where we pick them up or even why, the important thing is how they affect us. For example: coffee. I like mine white with a bit of sugar to mellow down the taste. I drink it first think in the morning, one cup very strong, but very white. Maybe I should rephrase this as I drink a cup of milk with a shot of espresso in it. I have done so for so many years I can’t even remember when it all started. Why is this important? Well, it isn’t. Not in the grand scale of things. However it illustrates my habit: same action every morning preformed automatically.

Same thing applies to job search. As MBAs we all look for jobs and although everyone uses a different approach we all have the same goal in mind – to be a part of the 90% + that will have a job at graduation. (BTW, we have a higher percentile then UCLA’s Anderson ranked 12 by Business Week.) However, how we do it is a matter of habit in the broader meaning. The jobs that we will apply for, and the offers we will accept, will also be based on our habits. But I do think that at that point they will be called “cultural fit.” We seek things that we can relate to and ones that won’t require us to change too much in ourselves. It’s not that we can’t adapt to new environments, we are just conditioned to behave a certain way.

Does all of this mean that we are old dogs that can’t learn new tricks? Not really, we just seek a bit of comfort, a bit of control in our unpredictable lives. Habits add stability, and when the train of our lives is going million miles per hour that little bit of stability equals to sanity. And that is priceless. So don’t look at me funny when I say: I’d like some coffee in my milk, please.

Song of the day:
Sto Lat (this video is rated M for "mature" content - watch at your own risk... :)

Technorati tags: Business School, Owen Graduate School of Management, Owenbloggers.com, MBA, Jobs, Rankings

Do you trust the rankings?

First time this week I woke up without an am deadline. There has been so much going on over the past few days, but I was too spent to write about it. For starters, Microsoft suffered a defeat in the European court implying a change for many international giants doing business in Europe, especially if they are industry leaders. The WSJ article said “In Europe, the case was followed with the attention normally paid to the travails of royals or the fate of national soccer teams.” I this does not convince anyone how crucial this case is, I don’t think anything will.

An event closer to home was also published on Monday: WSJ ranking of business schools. Vanderbilt might not be one of the ten top MBA schools in the nation, and WSJ places it at 15 in the regional rankings (up from 21 last year), but we are one of 50 MBA eligible programs in the world granted full points under UK’s Highly Skilled Migrant Programme. Certain schools might be higher in newspaper ranking, but in the end, it’s the job market that dictates who comes out on top.

Talking of rankings and WSJ, I hope that the only reason the  MBA Ranking section had only men on its cover is a honest mistake and not an exhibit of prejudice and/or discrimination. Women are a minority in B-school and regardless of the efforts that schools put into recruitment it will be a long while before there a percentile split reflecting the actual gender split in the population.

Technorati tags: owenbloggers.com, Owen Graduate School of Management, Vanderbilt, MBA, Business School, Rankings, Microsoft, WSJ

Economic impact on my future job

It’s not a happy moment when you are halfway through your MBA program and realize that the economy is going down, not up, and the job market is becoming shaky for all not just investment bankers in mortgages. I first started worrying when the market first fell back in March, but it seemed to be going up. It even hit and surpassed 14K. Then the credit crunch overshadowed the exuberant growth and now I wonder what will happen to me (and my classmates) in eight months when we will no longer be hiding behind Owen doors. Yesterday morning’s article in WSJ on how the economists boost the odds for recession did not improve my job searching mood. How am I supposed to feel positive about it if recession generally means less jobs and lower wages? I’ve looked at Owen statistics with average salaries, percentiles of graduates hired before graduation, etc., and there is a direct correlation between the sate of economy and the numbers. I don’t have to run regressions to see that. All I, and probably every other MBA 2008 candidate out there, want to know is how the current stock market situation will affect my ROI on business school investment.

Technorati tags: MBA, Owenbloggers.com, Owen Graduate School of Management, Business School, Jobs